اولين روز ادامه ي همان راه بود.كسي در راه مانده..كسي رفته...كسي دور.نزديك.دور...در اين مرز ها با هويتي بخشيدني .اينجا... اين صداي آواز ممنوع بود.صداي دلهره هاي ما اما نه.صداي ترانه هايم ممنوع بود اما صداي ناله هايم نه..ميداني..همدليم...ميدانم..نميتوانم از تو بگريزم..اينجايي درون من نزديكتر از تكرارهايم..از لحظه اي كه قدم ها به انكار پشت سر برخاست از آن لحظه كه محو شديم در اين با هم نبودن ها...با توام...صداي من از من دور است..با تو مي خواندم.با تو .از تو ميخواندم..از تو..اين من بودم كه آوار ميشد...اما اينجا هرچه را كه بشكني هر خط ممنوعه را تازه زير آوار انچه شكسته اي ميماني انگار...خرابه هاي رهايي... در اين همه با هم نبودن ها...چشمهايت در دستان من بود...كودك معصوم دل من...چشمانت قلب من بود...لحظه اي كه زير شكنجه هاي ديو ايستادي...و تنها لبخندت را تنها لبخندت را... در كابوس ها و كابوس ها...و من در خواب كشف بوسه...