چشمها را ميبندم.صداي ساكت درون آرام نيست.هيچ روزي آرام نبوده است.اما كجاي زمزمه ها مشغول كرده است؟ياد گرفته ام كه به يك صداي تنها گوش ندهم.همه ي صدا ها...همه ي صدا ها.و شايد اين نه حتي يك تمرين ساده ي دموكراسي كه انعكاس آرامي بود از سنجيدن و عمل كردن. و شايد يك اجبار. چراكه فرصت خطا نيست.از روز ابتدا. آرام آرام همه چيز چرخيده است.از روزهاي ايزدبانو بودن ... تا روز هاي تلخ اجبار و تحقير...و تا امروز ...كه هر لحظه تلاش . هرذره در مبارزه. ...و شكست ساده ي ديوارهاي مضحك...و محدوديت هاي ذهني...گاهي فكر ميكنم  بيشترين چيزي كه زنان جامعه ي ما را آزار ميدهد همان مرز هاي فكري القا شده به آنها ست كه در طول زمان آنها را از بلنداي مادر پاك به پستو هاي تاريك ناآگاهي كشيده ست..كه ندانند حتي در فضاي دردآلودشان چه ميگذرد و قانع شدن به چيزي نزديك به هيچ... و امروز تاحدودي اين مرزها شكسته شده...اما در مرزهاي جغرافيايي ما ؟راه زيادي مانده...تا شايد شايد كه در همه ي خيابان شهر همان يك دختر تنها  همان دخترك خسته را صبح به صبح نبينم...كه جايي داشته باشد براي ايستادن...براي تنها انسان بودن...