كه "خدا را در پستو ي خانه نهان بايد كرد"       از اينكه فكر ميكني همه اين واژه ها كه شبيه هم اند تكرار بي مغز بيهودگي هاي منند    نه حتي يك  واژه ي نو       به فكر هاي تو  راهي ندارم      همه ي روزنامه هاي پر خاطره ي من  كه فروخته شد به نميدانم چه كسي    خاطرات سالهاي آغاز نوجواني     و باور روزهاي خوب    و نمي دانم  كه چه شد كه انگار    انگار  باكي نبود از ايستادن    و شد قصه ساده اي از رفتن...هنوز هم باور نمي كنم   

...

تو پرنده ي نقره گون

و گلهاي صخره را نخواهي ديد

اين جا

كه سايه هاي اشباحي

تن به مرگ نمي سپرند

پس كنار اين سوتهاي بخشنده

كه مي گذرد؟

و اين نفس نقره

كه فرو مي ريزد

بمان و نگاه كن

گياه كوچكي را

كه روح اقليمي خود به تماشا گذاشته

اما من دورم دور

و مي توانم درين يالها بخزم

و مرگ را تحقير كنم

برخاسته ام

ولي به ياد نمي آورم

خلوتي را كه براي وداع داشته ام

كمان كشيده مي شود و من

شانه هايم را از آهي طولاني

 بيرون مي برم.

هوشنگ چالنگي.