آدم هاي نمايش:  آ آ

                      ي ي 

مهاجران نمايشي است در يك پرده.داستان زندگي دو مهاجر كه در يك اتاقك محقر و بي نور با هم روزگار مي گذانند.يكي(آ آ)روشنفكر، كه از خفقان حكومت مهاجرت كرده است و ديگري (ي ي)براي كار از يك روستاي كوچك از سرزمين خود به اينجا آمده است،سخت كار مي كند و پول هايي كه در ازاي كار بسيار سخت خود به دست مي آورد در يك عروسك پنهان مي كند.و حتي براي كرايه اتاق هم حاضر به خرج پولي نيست.نمايش در روز يكشنبه اتفاق مي افتد، درشب سال نو. آ آ در حال كتاب خواندن است و ي ي از گردش خود مي گويد، گردش در يك ايستگاه مركزي راه آهن.و ديده هاي خود ،كه كاملا آميخته با تخيل ست را بيان ميكند.آ آ در مقابل تخيل ي ي آنچه را كه در واقع اتفاق افتاده بيان مي كند..ي ي حاضر به ياد گرفتن زبان اين كشور بيگانه نيست.او مردمان اي كشور را آدم نميداند::

 «ي‌ي: آخه اينا كه آدم نيستن
آآ: آدم نيستن؟
ي‌ي: نه خب. آدمايي نيستن كه بشه اسمشون رو آدم گذاشت، انسان.
آآ: و به نظر تو، اين آدماي انسان رو كجا مي‌شه پيدا كرد؟
ي‌ي: تو مملكت خودمون»(صفحه ي 85)

آ آ به  ي ي  به عنوان سوژه اي براي مطالعه ي"بردگي" مي نگرد و شايد به همين دليل است كه هزينه هاي او را مي پردازد::

ي ي:يعني تا حالا نوشتي؟

آآ:نه.

ي ي:واسه چي؟

آ آ:به خاطر اينكه مي ترسيدم.(مكث)ازم نمي پرسي چرا مي ترسيدم(مكث)تو حق داري.من دارم با يك هموطنم حرف مي زنم...با برادر توامانم....هميشه با ترس دست به گريبان بوده ام وچون، بايد مي نوشتم،بايد از اين ترس دست بر مي داشتم.پس براي اينكه ترس نداشته باشم فرار كردم.

ي ي:خب پس حالا داري مي نويسي؟

آ آ: در حال حاضر نه.

ي ي:چرا؟

آ آ:چون ديگه نمي ترسم.

ي ي:خودمونيم تو هيچ وقت راضي نيستي،ها...

آ آ:اين دور باطله.درست وقتيكه بخت خودم رو به چنگ مي آورم –از دستش مي دم.از وقتي فرار كردم،ديگه برده نبودم.در آزادي،من تكه تكه شدم،مثل آميب كوچكتر و كوچكتر شدم.من هدفم رو از دست دادم،و از همه بدتر نياز دستيابي به اين هدف رو از دست دادم....از ديدگاه نظري،مي دونستم چي مي خوام،اما به طور عملي نه ديگه از خودم اراده اي داشتم،و نه نيازي.بعدش،خوشبختانه،به تو برخوردم.

ي ي:حالا اين وسط من چكاره ام؟

آ آ:اوه،تو..تو دقيقا هموني هستي كه من پيش از اينكه ديگه وجود نداشته باشم بودم.تو درست مثل يك سنگ آسماني هستي كه به روي زمين افتاده و عميقا تو زمين فرو رفته.(صفحه ي109-110)

ي ي ميگويد كه او نمي نويسد.او گمان مي كند كه مي نويسد.در شب سال نو ،همزمان با مهماني كه در طبقه ي بالا ميگذرد،با هم جشن كوچكي مي گيرند،كه گهگاه،مثل هميشه،با بحث با هم در گير مي شوند.ي ي مي گويد كه مي خواهد برگردد.آآ ميگويد كه او هيچ گاه بر نميگردد چون اينجا پول در مي آورد و اين وسوسه ايست براي بيشتر ماندن،بيشتر پول داشتن.پولي كه "مال"اوست.و او برده ي حرص و آز خود است.اما ي ي در يك حركت همه ي پول ها را پاره ميكند.و البته از اين كار پشيمان مي شود.ولي آآ هم همه ي يادداشت هاي خود را پاره مي كند چرا كه ديگر حرفي براي گفتن ندارد"برده ي واقعي وايده آل وجود نداره.چون حتي زنداني هم براي خود لحظه هاي آزادي دارد".....

و...

‌"ي ي با صداي بلند خروپف مي كند.آآ به پهلو مي غلطد رو به ديوار مي كند.پس از لحظه اي صدايي ديگر هم ساز صداي خروپف ي ي مي شود.صدايي كه ابتدا در سكوت جان مي گيردو بلند فراز مي شود:هق هق گريه،بغض تركيده در گلو،و صداي گريه اي تكان دهنده و جگر سوز..."

اين قسمت كوجكي بود از آنچه در اين كتاب مي گذرد...