در مسير رگهاي پريشان

در دستهام

كه امنيت مي بخشد

به حضور ذره ها

ذره هاي خاكستري كه پراكنده مي شوند

در مسير سرخ

ومي بالد..

**

صبح از حس زنده بودن مي ترسم.

از روياي اميد شب پيشين

از خواب هاي پريشان كشتار

از حس مرگ آور بيننده بودن

 بر جنايت.

وحرف هايي كه ناباورانه تكرار مي شود...