مثل این بود که همه ی قطعه های پازل را چیده بودم،جز یکی،و قطعه آخر رمز آشکار شدن همه چیز بود.همه ی تصویر های گنگ.و همه چیز روشن شد و روشن شدن تصویر برای کسی که دروغ گفته است یعنی مرگ.و تو حالا برای من مرده ای.هرچقدر هم که شماره ی تو هنوز در سکوت تلفنم زنگ بخورد.یا پیام هایی بیاید که از تو باشد.اما تو مرده ای.برای من مرده ای.و جسم پاکم را از آلودگی های تو میزدایم.و تمام  روحم را از بازمانده ی گنداب وجود تو و من آزادم.مثل خودٍ خودم...

و مسلما موسیقی یونان را بدون تو هم می توان کشف کنم...این بار اما زیباتر.ترانه های ناب را که حالا  میدانم نمی فهمیدی...این بار تنها کشف می کنم اما زیباتر.دیگر رخوت گذشته رفته است و اضطراب ها و نگرانی ها.همه چیز زیباست...زیبا مثل من...