همه چیز خیلی ساده تر از آنی است که فکرش را می کنی.سهل و ممتنع ٍ درک این همه اتفاق هایی که انگار پوچ اند.برای ایستادن و نگاه کردن دلیل می خواهی. برای رفتن و نگفتن هم.تو می توانی باشی و می توانی بگذری از تمام حاشیه هایی که هست.همه انگار دارند به حاشیه می روند.همه ،همین نزدیک تر هایی که حرف می زنند گاهی از آشنایی،همین آشنا هایی که دوریشان گاهی چنان گزنده ست که بی تاب ترت می کند در بودنت.اما من که مخاطب تمام  این بی قراری هاست.من که نمی نشیند از ریزش افکار و از دور کردن هرچه نارواست.من که هست و تاب  نمی آورد دیگر این رفتن و آمدن های این همه را به حاشیه و باز به نزدیک و باز به حاشیه..به من فکر می کنم ،که بود همیشه بود در کنار تمام این رفتن ها و آمدن ها... و انگار تنها ماند...