حرف هایی را میشود گفت.حرف های زیادی را نمی شود.در لرزش مدام لب ها و نقش نامحدود ٍ زمان مسحور حصار نادانی ها و نیاز ها می شوی و حس درد ناک یک هم دردی نا تمام که می کشاندت به دلتنگی محض ...

وقتی که درد می پیچد که باز بجنگد و باز از پا در نیایی.وقتی که می ایستد و قد می کشد که انگار تو هیچ نبوده ایی.وقتی که پی رازی می گردی.می دوی.می خوانی و باز می بینی که اگر هم تمام راز ها فاش شوند تنها باید به لبخند ها،به طرح همدردی به نا تمام ها ادامه داد.

باید،در رود پر صلابت آشنا قدم بر داشت گاهی...