2.این کسی که صبح تا شب درگیر کار های زیاده،صبح داروخانه،ظهر دانشکده با زیر مجموعه ی چند تا کار،دوباره عصر داروخانه ،و شب پر از کارهای نکرده منم؟خستگی مزمن نخوابیدن ها مطمئنا تا چند ماه دیگه تموم می شه ولی این فشار عصبی که شناخت فرسایشی درون آدم ها ی اطراف با خودش به همراه می یاره امیدوارم درونم باقی نمونه..

3.کار های تزم رو انجام نمیدم.یک کار تعمدی مضحک برای فرار از چیزی که دیر یا زود باید اتفاق بیفته.فارغ اتحصیلی.گرچه به خاطر کارهای سمینار مسلما تا آخر امسال باید دانشکده بمونم ولی بعد از اون دیگه هیچ دلیلی نیست.فرار می کنم از روزی که بخوام از تزم دفاع کنم.دلیل هاش هم متاسفانه بسیار واضحه...

4.از صبح دست هام می لرزن،اولین باره که دچار این حالت میشم.ظهر یه جلسه ی عمومیه که قراره هر کدوم از ما که مسئول برگزاری سمینار هستیم برای بچه های دانشکده کار هایی که کردیم و قراره انجام بدیم رو توضیح بدیم تا توی جریان کار باشن.وقتی که پشت تریبون ایستاده بودم نمی دونستم کجام.می دونستم مثل همیشه می تونم خودم رو خوب حفظ کنم و اصلا هیچ نشونی از اینکه حالم خوش نیست نداشته باشم.هیچی برای گفتن آماده نکردم ؛حرف می زنم و باز نمی دونم کجام و نگاهم رو که روی بچه ها می چرخونم حس می کنم غریبه ن.انگار دارم با خودم حرف می زنم.یه نفر اون جلو با اشاره می گه بلندتر حرف بزن...

5.خوب می فهمم که چقدر بزرگ شدم و زمان تصمیم های بزرگ است...

6."از نظر من هیچ چیز مطمئن تر از نامطمئن نیست" فرانسوا ویون.