بعضی شب ها انگار فقط برای تو ساخته شده اند.لحظه به لحظه در انتظار و لحظه به لحظه در جریان و لحظه به لحظه در سکوت مطلق.یک ترانه که مثل همیشه است و مثل هیچوقت نیست و صدای بلند و بلندتر فرمان های پی در پی.هرچه قدر هم که بچرخی که ببینی و باز بگردی همه ی دنیا همین یک اتاق است و همین پنجره رو به کوچه که صدای سوت زدن مردان غریبه را مهمانت می کندو پرده های نارنجی که باد می زند و می بردشان به دور و بر های فاصله هاشان.چه تو در دو قدمی تصمیم های بزرگ باشی و یا حتی پس بزنی همه ی اتفاق های تازه را که تنها بمانی،حتی دو روز بیشتر.برایشان فرقی نمی کند که.می مانند و همینطور تکان تکان های باد های کوچه ادامه دارد و ترانه های هیچ وقت و همیشه می خوانند و اتاق میماند و چرخیدن و چرخیدن و چرخیدن و احساس بی نیازی در تو که داری به همه چیز نه می گویی.حتی به حضور خودت...

*****

....

دستى براى نوازش و

زانوئى براى رسيدن اگر مانده است

با خود مهربان باش،

اگرچه تو نيز دروغى مى‏گوئى گاهى مثل من

دروغت را چون قندى در دهان گسم آب مى‏كنم

با خود مهربان باش.

نبودم اگر نبودى،

دروغ تو را

خار تشنه كاكتوسى مى‏بينم

كه پرندگان مهيبت را دور مى‏كند

به پرنده كوچك پناه مى‏دهد،

سقف دارد راستى

كف ناراستى ناپديد است...

شمس لنگرودی.ملاح خیابان ها