شعری از سیمین بهبهانی گر شعله های خشم وطن / زین بیشتر بلند شود ترسم به روی سنگ لحد / نامت عجین به گند شود پر گوی و یاوه ساز شدی، / بی حد زبان دراز شدی ابرام ژاژخایی ی تو / اسباب ریشخند شود هرجا دروغ یافته ای / درهم چو رشته بافته ای ترسم که آنچه تافته ای / بر گردنت کمند شود باد غرور در سر تو، / کور است چشم باور تو پیلی که اوفتد به زمین / حاشا دگر بلند شود بر سر کله گشاد منه، / خاک مرا به باد مده ابر عبوس اوج - طلب / پابوس آبکند شود بس کن خروش و همهمه را، / در خاک و خون مکش همه را کاری مکن که خلق خدا / گریان و سوگمند شود *** نفرین من مباد تو را / زان رو که در مقام رضا دشمن چو دردمند شود، / خاطر مرا نژند شود خواهی گر آتشم بزنی / یا قصد سنگسار کنی کبریت و سنگ در کف تو / خاموش و بی گزند شود ۲۵ خرداد ۱٣٨٨ -