مانینا

manina has expired

manina — Sun, 23 Aug 2009 10:20:23 GMT

آدم گاهی عصبانی است. بعد عصبانیتش که می خوابد چیزی می ماند که نمی داند چیست.یعنی دانستنش هم کمکی نمی کند در واقع. چیزی می شود که دلت نمی خواهد فکر کنی بهش.دلت می خواد که بدانی که نیست. بدانی که بازی های کوچک روزگار فقط شوخی اند.عصبانی بودنت می شود یک آگاهی دردناکی که هیچ کاریش نمی شود کرد جز دریافت دردش.این طور می شود که یک بخشی از شخصیتت را کنار می گذاری که دیگری قد بکشد.دیگری که درد کمتری خواهد کشید.این بخشی از شخصیت من هم که تا حالا اینجا می نوشت،حالا دیگر در حال بازنشسته شدن است.

خواستم که بگویم اگر فکر می کنید که چرا این همه تغییر کرده ام، دلیل دارد.و اگر فکر می کنید که به همین زودی هاست که دوباره برگردد به روزهای قبلش، باید بگویم که شدنی نیست. (برای کسانی که من را از نزدیک می شناسند.)

و من از این تغییر خوشحالم.

manina — Thu, 13 Aug 2009 06:08:18 GMT

خودم را می سپارم

به معجزه ی دست های شما...

***

پ.ن.

بارگاه الهی

ظاهرا معجزه های شما هم جزیی از شوخیتان است...

manina — Sat, 08 Aug 2009 12:16:33 GMT

بار گاه خداوندی

با من شوخیتان گرفته است آیا؟

مهلت نفس کشیدنم نمی دهید از هجمه این همه حادثه؟

manina — Sat, 25 Jul 2009 09:08:18 GMT

هر روز بیشتر به بچه هایی فکر می کنم که هیچوقت بر نگشتن..

هر روز بیشتر به خانواده هایی فکر می کنم که بچه هاشون رفتن و دیگه بر نگشتن..

هر روز بیشتر به بچه هایی فکر می کنم که دوستاشون...

هر بیشتر به بچه هایی که ...

هر روز بیشتر به ..

manina — Tue, 14 Jul 2009 14:42:12 GMT

پنجره های این اتاق ها بالاست. یعنی برای قد من.

در سکوت مطلق عصر یک ساختمون اداری.گاهی فقط صدای تلفن.و من.تنها!

بیرون.کمی گرد و غبار محلی.باد.گرما.ساعت ۶:۱۰ عصر.

manina — Sun, 12 Jul 2009 20:15:43 GMT

نه اینکه کسی نباشد،همه هستند...دوستی های مطلق،رفاقت ها..دوست داشتن ها..همه چیز و همه کس..اما جاری..اما بدون تاثیر مطلق بر من..

manina — Sun, 12 Jul 2009 11:19:43 GMT

سر دوراهی یه قلعه بود

سه خشت از شغال

یه خشت از پرنده

/شاملو/

manina — Sun, 12 Jul 2009 11:18:22 GMT

مردم از قدرت تمام نشدنی من..

manina — Sat, 04 Jul 2009 20:10:03 GMT

بگذار که هی این تلخی های بیخ گوش من تکرار شود .. در همین چهارچوب های آدم های دور وبر ، که من نمی فهمم که دلت... ،تو نمی فهمی که زندگیم...من عادت نمی کنم..تلخ تر می شوم...زندگی می کنم..دنبال راه های تازه می گردم و درست لحظه هایی که فکر می کنم که چقدر خوب که زندگی در میان آدم های دور و بر هست،باز تکرار می شود...

manina — Thu, 02 Jul 2009 17:01:18 GMT

......اما

من از تصویر های بعدی این شعر می ترسم

می ترسم خدا تمامی درها را بردارد

بگذارد به روی دوش و دور شود

دور

دور..

/گروس عبدالملکیان/رنگ های رفته دنیا/خرابه ها /برای بم